Home » , , , » «Η πόλη των ποιητών» του Αλέξανδρου - Πλάτων Δέλτα!

«Η πόλη των ποιητών» του Αλέξανδρου - Πλάτων Δέλτα!

Written By ΤΟ ΜΟΣΧΑΤΟ ΜΟΥ on Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016 | 4:28:00 μ.μ.

Οδοιπορικό στο έργο του Alessandro De Martino «Η πόλη των ποιητών» του Αλέξανδρου- Πλάτων Δέλτα.

''Η πόλη των ποιητών'' Ακριλικό σε καμβά 1χ2 μ.

Εκτιμώ βαθύτατα τον δάσκαλο εικαστικών τεχνών και ζωγράφο Alessandro De Martino για την σεμνότητα και τον τρόπο που αντιμετωπίζει την καθημερινότητά του. «Να είσθε επιφυλακτικοί με τους ανθρώπους που δεν γελάνε», έλεγε ο πατέρας μου. Ο Alessandro και γελάει και κλαίει και μπορεί ακόμα να ονειρεύεται. Μεγαλωμένος σε καλλιτεχνικό περιβάλλον, ο πατέρας του ήταν σπουδαίος ζωγράφος, από νηπιακή ηλικία βύζαξε απ’ το βυζί της ζωγραφικής. Για παιδικά παιχνίδια είχε τα κάδρα, τα πινέλα, τις μπογιές, τους καμβάδες και όλα τα εργαλεία ζωγραφικής. Έπαιζε κρυφτό με τις σκιές και τις ζωγραφισμένες προσωπογραφίες ή τις νεκρές φύσεις, όπως είθισται να ονομάζουμε τα ζωγραφισμένα τοπία. Κυριολεκτικά το χνότο τού καλλιτέχνη, με τα χρόνια, αναμίχθηκε με τα χρώματα της παλέτας δημιουργώντας μίξεις χρωμάτων για συνθέσεις που περιδιαβαίνουν σε τόπους ονειρικούς που υπάρχουν μόνο στη φαντασία του καλλιτέχνη. Σπουδαγμένος στη Φλωρεντιανή σχολή, προσέγγισε με δέος και σεβασμό τους μεγάλους ζωγράφους της Αναγεννησιακής τέχνης. 

Πιο πάνω αναφέρθηκα στη σεμνότητα του καλλιτέχνη. Ένα άλλο στοιχείο που πρέπει να διακρίνει το δημιουργό είναι η εσωτερική ασκητική. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που κάποιοι καλλιτέχνες ονομάστηκαν Μεγάλοι και αγιοποιήθηκαν. 

Όμως πως προσδιορίζουμε τη σεμνότητα ; Ποια είναι αυτά τα κριτήρια που μετράνε αν κάποιος δημιουργός είναι σεμνός με εσωτερική ασκητική και γιατί η σεμνότητα πρέπει να είναι καθοριστικό και αναπόσπαστο στοιχείο της ψυχοσύνθεσης του δημιουργού; Η απάντηση είναι απλή. Χωρίς τα δυο παραπάνω στοιχεία, δεν υπάρχει δημιουργία. Δε φτάνει ο επαγγελματισμός και η τεχνική κατάρτιση για να οριοθετηθεί η καλλιτεχνική αξία τού οποιουδήποτε ασχολείται με τις τέχνες. Αυτό που κάνει κάποιον δημιουργό είναι η πνευματική του επαφή, στην ωριμότητά της, με τις συμπαντικές δυνάμεις, οι οποίες και επιλέγουν, για να φανερωθούν, στους σεμνούς καλλιτέχνες. Γι’ αυτό και βλέπουμε κάποιους δημιουργούς να έχουν φύγει από τη σφαίρα του φθαρτού και να περνάνε στη σφαίρα της αγιοποίησης. Αντίθετα, γινόμαστε μάρτυρες της πτώσης πολλών και καλών δημιουργών όταν κάτω από το βάρος της εφήμερης διασημότητας τους, αυτό που ονομάζουμε star system, καβάλησαν τον κάλαμον. Η μετέπειτα πορεία τους είναι λίαν επιεικώς ασήμαντη. Εξ άλλου, σε μια έκρηξη αγανάκτησης για τα σταριλίκια και τις παραξενιές κάποιων που βλακωδώς νομίζουν ότι είναι μεγάλες φίρμες, το είπε και ο ποιητής Χριστιανόπουλος: «Φανταστείτε που έχει φτάσει ο τόπος όταν θεωρούν μεγάλους ποιητές τη Δημουλά κι εμένα!» Όμως δεν τα λέει μόνο ο ποιητής. Ας διαβάσουμε προσεκτικά τα άρθρα του καλού δασκάλου της ιστορίας και φιλοσοφίας της τέχνης Μάνου Στεφανίδη, για να μάθουμε πως και ποιοι καταστρέφουν τις υποδομές των τεχνών και κατά προέκταση τους καλλιτέχνες. 

Ας επιστρέψω στον Alessandro De Martino και στο έργο του «Η πόλη των ποιητών». Στο έργο του ο καλλιτέχνης πλάθει μια Πλατωνική πολιτεία τεχνών, όπου όλες οι διεργασίες ξεκινούν απ’ τον άνθρωπο και καταλήγουν στον άνθρωπο. Τα οράματα και οι προσπάθειες για μια πολιτεία απαλλαγμένη από μικροσυμφέροντα και στεγανά, κατά τον δημιουργό, δεν πρέπει να ανήκουν στη σφαίρα της ουτοπίας. Η ευνομούμενη πολιτεία στη φαρέτρα της, μας λέει μέσα από το έργο του ο καλλιτέχνης, πρέπει να έχει το συμφέρον των πολιτών που μέσα από την πνευματική και καλλιτεχνική τροφή να αναβαθμίζεται ο ρόλος τους.( Θυμάμαι την εποχή που ήμουν στους Λαμπράκηδες, στα μέσα της δεκαετίας του’60, τα κυριακάτικα πρωινά ερχόντουσαν από την πρωτεύουσα σπουδαίες προσωπικότητες των τεχνών και των γραμμάτων και μας μιλούσαν για φιλοσοφία, μουσική, κινηματογράφο, κοινωνιολογία και γενικά ότι είχε σχέση με την αναβάθμιση της ίδιας μας της υπόστασης. Μπορούσαμε τότε να ονειρευτούμε τα σκαλιά των φυλακών να πρασινίζουν ή μια πολιτεία, που οι πολίτες, ανεξαρτήτου επαγγέλματος, να κουβεντιάζουν λ.χ. για φιλοσοφία, εφόσον όλοι θα έχουν την ίδια ισότιμη παιδία αλλά και τη δια βίου καλλιέργεια). Εννοιολογικά μέσα από το έργο του ο δημιουργός, σαν καλός σκηνοθέτης, δημιουργεί μια γαλήνια ένταση του χώρου. Την ίδια ένταση που αισθανόμαστε όταν παρακολουθούμε από την Ακρόπολη την Αυγουστιάτικη πανσέληνο. 

Το έργο του Alessandro De Martino ‘’Η πόλη των ποιητών’’ 1χ2 ακριλικό σε καμβά, είναι εύκολα προσβάσιμο για τον θεατή. Ας ξεκινήσουμε το οδοιπορικό μας. Στη «πόλη των ποιητών» δε θα συναντήσουμε την αβεβαιότητα και την αγωνία στις δραματικές τους συνιστώσες. Οι τέχνες, μάς εκμυστηρεύεται μέσα από το έργο του ο δημιουργός, χρειάζονται για να περιγράφουμε την ομορφιά, τα ευγενή ιδεώδη, την καταπίεση του ανθρώπου, την ασκήμια του πολέμου, κ.τ.λ. μέσω της υγειούς άμιλλας, σε μια πολιτεία που για να λειτουργήσει χρειάζεται ενθουσιασμό, φαντασία, ευρηματικότητα, ειρήνη, σεβασμό, σεβασμό στις ιδιαιτερότητες και αποδοχή της ζωής και του θανάτου με ανάλαφρη προσέγγιση, χωρίς οδυρμούς, ενοχές, αυτομαστιγώματα και κατάρες. Για τους ίδιους λόγους φαντάζομαι, ο γέρο Αριστοφάνης έγραψε τις «όρνιθες». Κατά τη γνώμη μου, είναι και το καλύτερο έργο του. 

Πλησιάζοντας την είσοδο της πόλης, μάς καλωσορίζει ο ιεροφάντης. Σαν καλός οικοδεσπότης μας χαιρετά δια της ανατάσεως του χεριού του. Το σοβαρό ύφος και η διερευνητική ματιά, μάς αποκαλύπτει ότι σαν οδοιπόροι- θεατές, είμαστε ευπρόσδεκτοι. Αφήνοντας πίσω μας τον ιεροφάντη, συναντάμε το βάθρο των νικητών στρωμένο με κόκκινο χαλί και τα πινέλα να καταλαμβάνουν το ψιλότερο σκαλοπάτι του βάθρου. Εδώ ο καλλιτέχνης με περιπαιχτική διάθεση (;) τοποθετεί τις εικαστικές τέχνες στην κορφή του βάθρου των τεχνών. 

Συνεχίζοντας το οδοιπορικό αγναντεύουμε στη θάλασσα μικρό ιστιοφόρο με λευκά πανιά να ταξιδεύει μέσα στο χρόνο αναζητώντας την Ιθάκη του. Ο συμβολισμός έντονος. Στο ταξίδι του ο άνθρωπος, θα χρειαστεί να κάνει πολλές στάσεις. Μία από αυτές, πρέπει –υποχρεωτικά- να είναι και στην πόλη των ποιητών. Εκεί θα μάθει να μη φοβάται τους Λαιστρυγόνας, τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα. «Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,/ να εύχεσαι να ‘ναι μακρύς ο δρόμος,/ γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις./….»,( οι γνώσεις τελικά είναι που διώχνουν το φόβο που γεννάει η άγνοια, αλλά και το φόβο για το θάνατο), λέει ο Αλεξανδρινός ποιητής στο μεγαλειώδες ποίημα του. 

Στη μέση, σχεδόν, του έργου συναντάμε τον πύργο του Άιφελ που στην κορφή του δεσπόζει η πένα των γραφιάδων. Η αναφορά στο πύργο δεν είναι τυχαία. Ο νεοευρωπαϊκός πολιτισμός γιγάντωσε με επίκεντρο τον πύργο του Άιφελ. Τον 19ο και τον 20ο αιώνα γνωστές προσωπικότητες των τεχνών και των γραμμάτων, Γκωτιέ, Ε.Μπερλιόζ, Χ. Χάινε, Β. Νιζίνσκι, Α. ντε Βινύ, Φλωμπέρ, Α. Δουμάς, Πικάσο, Νταλί, Καστοριάδης, Αραγκόν, Χέμινγουεϊ, Νάνος Βαλαωρίτης, Σαρτρ, Μοντιλιάνι, Σαγκάλ, Κάλλας, Ξενάκης, Ν. Πουλαντζάς και πολλοί άλλοι, άφησαν τα χνάρια και το φως της γνώσης τους πάνω στο πύργο, δημιουργώντας «φάρο πολιτισμού». 

Η συνέχεια του οδοιπορικού μάς οδηγεί στη προτομή του «Άγνωστου ποιητή». Ο σκοπός του καλλιτέχνη εμφανής. Στη «πολιτεία των ποιητών» δεν χωράνε μνήμες για ‘’Άγνωστο στρατιώτη’’ που μας παραπέμπουν σε πολέμους και αιματοκυλίσματα. Είναι πλέον γνωστό, οι εχθροπραξίες δε διεξάγονται «υπέρ πατρίδος» αλλά υπέρ του θεού Μαμμωνά.(Στο έργο μου «Γκουαντάναμο», ένας στρατιώτης- μισθοφόρος, την ώρα της ανακωχής, ψάχνει να βρει το κομμένο πόδι του. Είχε κρύψει στην αρβύλα του κομμένου ποδιού, τα χρήματα της μισθοδοσίας). Η σύλληψη, σαν ιδέα, για τη δημιουργία προτομής-μνημείου στο «Άγνωστο ποιητή», είναι υψηλού συμβολισμού, καθώς και η τσάντα, στη βάση του μνημείου, που περιέχει τα ηθικά διατάγματα και τη σοφία ολάκερη, μάς παραπέμπουν στους μεγάλους σοφούς αλλά και στους αφανείς εργάτες των τεχνών που δεν αναφέρονται σε κανένα βιβλίο. Ευτυχώς για το πολιτισμό υπάρχουν ακόμα εργάτες των τεχνών που χωρίς εκπτώσεις και υλικές αποζημιώσεις, μαστορεύουν αφιερώματα μνήμης σε παλαιούς ή νέους δημιουργούς. Όπως λ.χ. ο σεμνός καλλιτέχνης και ποιητής Θανάσης Πάνου. Τα διαδικτυακά αφιερώματά του στους ποιητές και ιδιαίτερα στο ποιητή Αργύρη Χιόνη, με συγκινούν τα μάλα. Θα αναφέρω ενδεικτικά και το λογοτεχνικό περιοδικό «Οροπέδιο», του Δημήτρη του Κανελλόπουλου. Σε κάθε τεύχος, ο αναγνώστης απολαμβάνει σελίδες με λεπτομέρειες για λογοτέχνες των οποίων τα έργα έγιναν λυχνάρια φωτεινά, στον ουρανό του πολιτισμού. 

Προχωρώντας στα ενδότερα της «πολιτείας των ποιητών», συναντάμε μια γυναικεία φιγούρα στα μπλε, σε άκρως θεατρική στάση. Μας θυμίζει τη μεγάλη πρωθιέρεια της όπερας Μαρία Κάλλας και τις μνημειώδεις παραστάσεις της, στον ιερό χώρο της όπερας, τη «Σκάλα του Μιλάνου». Η αναφορά του δημιουργού στην Κάλλας, δεν είναι τυχαία. Με τον τρόπο που ξέρει καλά, μας υπενθυμίζει ότι θέση στη «πολιτεία των ποιητών» εκτός της μουσικής έχουν το θέατρο, η όπερα και ο χορός. Όσο για την τρυφερή προσέγγιση του και ο τρόπος παρουσίασης της μεγάλης ντίβας, δίνει στο θεατή το έναυσμα να καταφύγει στη μνήμη και στο απροσδόκητο ερωτικό ανεκπλήρωτο όνειρο, που σημάδεψε τόσο την υγεία όσο και την επαγγελματική πορεία της μεγάλης καλλιτέχνιδας. 

Συνεχίζουμε το οδοιπορικό με μεγάλο ενδιαφέρων. Μπροστά μας υψώνεται ένα πολυώροφο και καλαίσθητο κτήριο. Ο Alessandro De Martino με έξυπνο τρόπο, μας παρουσιάζει το εσωτερικό του. Αποτελείται από αίθουσες θεωρητικής διδασκαλίας και ιστορίας των τεχνών, αίθουσες μουσικής, αρχιτεκτονικής, γλυπτικής, ζωγραφικής, βιβλιοθήκες και ησυχαστήρια για τους ποιητές, τους στοχαστές, τους δοκιμιογράφους, τους συγγραφείς και όσους ασχολούνται με την τέχνη του γραπτού λόγου. Οι εξωτερικοί τοίχοι του κτηρίου ζωγραφισμένοι με εικόνες γκράφιτι μάς παραπέμπουν στους καλλιτέχνες του είδους, όπως ο Ελληνοαμερικανός Taki 183 της περιόδου ’71- ’72, όπου και θεωρήθηκε πρωτοπόρος του είδους. Ακολουθεί αμέσως μετά ο ανατρεπτικός νεοεξπρεσιονιστής Ζαν Μισέλ Μπασκιά. Όμως, όπως συνηθίζεται στη χώρα που εξαγοράζει τους ανατρεπτικούς και τους επαναστάτες, τον μετέτρεψαν σε τάσεις της μόδας. Το έκανε με τον ινδιάνο Ράσελ Μινς, τον Μάλκολμ Χ, τον Μοχάμεντ Αλί, τους μαύρους πάνθηρες, το κάνει με την Ραπ. Οι εταιρίες αφού πρώτα λιμάρουν και στρογγυλέψουν τα βιώματα των ανατρεπτικών, τα αμπαλάρουν σε πολυτελείς συσκευασίες και τα πωλούν σε απευθείας σύνδεση. Εκατό δολάρια για ένα t-shirts. Αναφέρομαι στη χώρα που την ‘’ημέρα των ευχαριστιών’’ γιορτάζει την γενοκτονία 10 εκατομμυρίων αυτόχθονων Αμερικανών. 

Το επόμενο κτήριο που συναντάμε είναι φουτουριστικής αρχιτεκτονικής. Μπρος μας νοερά περνάνε εικόνες με κάστρα και πριγκιποπούλες, η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, ο μικρός ήρωας, η κοκκινοσκουφίτσα, ο πινόκιο, η σταχτοπούτα, η χιονάτη και οι επτά νάνοι και άλλα πολλά παραμύθια. Ο καλλιτέχνης με έξυπνο τρόπο γυρίζει το χρόνο, πίσω στην παιδική μας ηλικία. Τότε που μαζευόμαστε γύρο από τη γιαγιά για να μας ταξιδέψει μέσα από τα παραμύθια σε τόπους ονειρικούς και παραμυθένιους. Προφανώς ο De Martino μάς υπενθυμίζει ότι ο δημιουργός πρέπει υποχρεωτικά να κρύβει μέσα του το παιδί για να το αφουγκράζεται. 

Στη συνέχεια του οδοιπορικού μας βλέπουμε μπροστά μας ένα χέρι με την παλάμη ανοικτή. Ο συμβολισμός έχει κάποιες παραμέτρους. Οι αρχικές τέχνες ήταν πέντε, μας υπενθυμίζει ο δημιουργός. Αρχιτεκτονική, Γλυπτική, Εικαστικές τέχνες (ζωγραφική, σχέδιο), Λογοτεχνία, Μουσική. Αργότερα προστέθηκαν Θέατρο, Όπερα, Χορός, Παντομίμα, Τσίρκο, Ακροβασία. 

Υπάρχει και ένας μύθος, σχετικά με την ανοικτή παλάμη, που έχει να κάνει με τους σεμνούς, ενάρετους και ευσεβείς. 

(Μετά από την πτώση της Κωνσταντινούπολης ο Μωάμεθ ο Β΄ εγκαταστάθηκε στο “ιερόν παλάτιον” του Κων/νου. Χαρούμενος για το μεγάλο στρατηγικό κατόρθωμα της άλωσης της Πόλης, παρέθεσε πλούσιο γεύμα στους στρατηγούς του. Κατά την διάρκεια του γεύματος πρόσεξε σε έναν τοίχο του δωματίου να εμφανίζεται μία παλάμη με ανοιχτά τα πέντε δάκτυλα της προς αυτόν. Πάγωσε από τον φόβο του και ρώτησε τους άλλους συνδαιτυμόνες του εάν την βλέπουν και αυτοί. Αυτοί του είπαν ότι την βλέπουν αλλά δεν ξέρουν τι μπορεί να σημαίνει. Ρώτησε λοιπόν μάγους και σοφούς που είχε στην υπηρεσία του, να του ερμηνεύσουν τι σημαίνει η ανοιχτή παλάμη που βλέπει αλλά κανείς δεν μπόρεσε να του δώσε μία απάντηση. Κάποιος του είπε να ψάξει και στους σοφούς εναπομείναντες Έλληνες της Πόλης. Έψαξε και τελικά βρήκε κάποιον Έλληνα σοφό που του υπέδειξαν. Ο σοφός αυτός ήταν ο Γεώργιος (Γεννάδιος) Σχολάρχης. Τον ρώτησε λοιπόν ο Μωάμεθ αν γνωρίζει να του εξηγήσει τι σημαίνει η ανοιχτή παλάμη που εξακολουθεί να βλέπει μπροστά του. Αυτός του ζήτησε περιθώριο 7 ημέρες για να νηστέψει και να παρακαλέσει τους θεούς ή τον θεό, ανάλογα με το τι πίστευε, να του φανερώσει τι σημαίνει και θα ‘ρθει να του το πει. Πράγματι, μετά από 7 ημέρες ο Γεώργιος Σχολάρχης παρουσιάζεται μπροστά στον Σουλτάνο και του λέει ότι ο θεός μου είπε: Τα πέντε ανοικτά δάκτυλα που βλέπεις σημαίνουν, ότι, εάν πέντε αληθινοί, ευσεβείς, σεμνοί και ενάρετοι βρίσκονταν μέσα στην Πόλη, εσύ δεν θα την καταλάμβανες ΠΟΤΕ. Μόλις το άκουσε ο Μωάμεθ τρόμαξε και αμέσως χάθηκε η ανοιχτή παλάμη). Αυτός ο μύθος είναι διδακτικός! Παρεμπιπτόντως στις σύγχρονες πολιτείες, σπανίζουν οι σεμνοί, οι ενάρετοι και οι ευσεβείς. Είναι κι ένας απ’ τους λόγους, που ο πλούτος βρίσκεται στα χέρια του 10% των προνομιούχων, με τους υπόλοιπους να κυνηγάνε…. το Όνειρο. Συμπέρασμα: Οι άνθρωποι από ηθελημένη άγνοια δίνουν τα χαλινάρια και τις παρωπίδες στις εξουσίες, (πολιτικές, στρατιωτικές, θρησκευτικές, οικονομικές) για να τους τα φορέσουν. 

Το τέλος του οδοιπορικού μάς επιφυλάσσει ευχάριστη έκπληξη. Μπροστά μας υψώνεται το δένδρο της Γνώσης. Οι ρίζες του βαθιά μέσα στο χώμα εμποτίζονται από το θείο νέκταρ της μάνας γης. Ο καρπός του, είναι το ακοίμητο μάτι του πολιτισμοθέτη που έχει ως ιερό καθήκον να διατηρεί το υψηλό επίπεδο του πολιτισμού, καθώς και να τηρούνται οι κανόνες της ευπρέπειας. Το μάτι του πολιτισμοθέτη δεν έχει καμία σχέση με το μάτι του θεού Μαμμωνά που το συναντάμε στο δολάριο αλλά και στις διάφορες μυστικιστικές ομάδες που απεργάζονται το τέλος της ελευθερίας των λαών και την επιβολή παγκόσμιας δικτατορίας με μια κυβέρνηση που θα αποτελείται από παράγοντες του πλούτου. 

Όμως ο πολιτισμός είναι παντού και αντιστέκεται μαχόμενος το σκοτάδι και τη βαρβαρότητα!

Αλέξανδρος- Πλάτων Δέλτα 

ΠΗΓΗ  http://my-mosxato.blogspot.gr/

.
Share this article :

0 σχόλια:

Speak up your mind

Tell us what you're thinking... !

ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ

twitter facebook google plus YOUTUBE rss feed email

E-MAIL mymosxato@gmail.com

Το "MY MOSXATO" είμαστε όλoι εμείς. Στείλτε μας το άρθρο σας, την είδησή σας, το δελτίο τύπου, την καταγγελία σας, την φωτογραφία σας, το video σας στο "e-mail" μας και θα δημοσιευθεί άμεσα. Με την βοήθειά σας γινόμαστε καλύτεροι! "ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΤΕ e-mail"

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ

Banner -- Widget





Χαμένος Θησαυρός-Κοινωνική Μέριμνα

Θερμιδομετρητής:

 


Αυτή ή εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα
Support : Δημιουργία και Συντήρηση Ιστοσελίδας |COSMOS NEWS Copyright © 2011-2016. Το Μοσχάτο Μου-ΝΕΑ ΠΟΛΗ ΜΟΣΧΑΤΟ ΤΑΥΡΟΣ - All Rights Reserved
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...