Home » , , , , » H Χίος… η μόνη χαρά μου! Θυμάται η κ. Αρετή της Κοινωνικής Μέριμνας Μοσχάτου

H Χίος… η μόνη χαρά μου! Θυμάται η κ. Αρετή της Κοινωνικής Μέριμνας Μοσχάτου

Written By ΤΟ ΜΟΣΧΑΤΟ ΜΟΥ on Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017 | 1:32:00 μ.μ.



H Χίος… η μόνη χαρά μου!

Κοινωνική Μέριμνα Μοσχάτου: όροφος Α’, τελευταίο δωμάτιο. Είναι νωρίς το απόγευμα και γυρίζω στους θαλάμους να ελέγξω αν όλοι οι κατάκοιτοι έχουν πάρει το δείπνο τους για να φέρει η νοσοκόμα τα φάρμακα.
Είναι κάτι που το κάνω συχνά στις επισκέψεις μου σε αυτό το Γηροκομείο, την Κ.Μ.Μ, Φιλανθρωπικό Σωματείο φιλοξενίας Απόρων ηλικιωμένων χωρίς συγγενείς.
Φάγατε κ. Αρετή; Να κατεβάσω κάτω το δίσκο σας, η νοσοκόμα έχει δουλειά.
-Ποια είσαι κοπέλα;
Πόσες φορές θα σας το πω; Η κυρία Τ. του Ερυθρού Σταυρού που έρχομαι και σας βλέπω κάθε Τρίτη.
-Καλά ντε, α μη μου φωνάζεις, έ; Κάτσε λίγο να τα πούμε, στο δωμάτιο μου δεν στέκεσαι ποτέ. Δίπλα στον Σάββα όλο μπλα-μπλα. Είναι βολιώτης και λογάς.
Καλά, αλλά εκείνος είναι φίλος μου, τον έχομε εδώ χρόνια, εσείς τώρα ήρθατε. Από πού είσαστε;
-Από τον Πειραιά. Εσύ;
Από τη Χίο.
-Από τη Χίο; Από τη Χίο; Αχ…
Μην σηκώνεστε, δεν κάνει, θα φύγει ο ορός. Ναι, από τη Χίο. Τι πάθατε και αναστατωθήκατε τόσο;
- Μα εκεί, στη Χίο έζησα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου, πια καλύτερα, τα μόνα ωραία χρόνια μου εκεί τα πέρασα, να ήξερες τι μου θυμίζεις…
Και πότε και γιατί πήγατε Χίο; Στον Πειραιά είπατε γεννηθήκατε…
………………………….

κ. Αρετή Σ.
Η Αρετή Σ. γεννήθηκε στην Νίκαια του Πειραιά και είναι κόρη των προσφυγικής καταγωγής Γιώργου και Σοφίας Σ., ένα από τα 8! στο σύνολο παιδιά αυτής της πάμφτωχης οικογένειας που εκτός της φτώχειας βίωνε και το δράμα του φυματικού άνεργου πατέρα. Φτώχεια, κρύο καλυβόσπιτο, ο πατέρας στο σανατόριο και η απελπισμένη μάνα Σοφία στέλνει στα υπουργεία γράμματα ζητώντας βοήθεια να μεγαλώσει τα παιδιά της. Ω! του θαύματος φτάνουν στο φτωχόσπιτο 2 επιστολές. Η μία αφορά την πρωταγωνίστριά μας την Αρετή και η άλλη έναν αδελφό της. Η Αρετή καλείται να μεταβεί στη Χίο και στο εκεί Ορφανοτροφείο Μίχαλου και ο αδελφούλης της σε αντίστοιχο ίδρυμα στην Λαμία.
Η μικρή 10χρονη Αρετή κλαίει, δεν θέλει να φύγει από τα αδελφάκια της, παρακαλά την μαμά της να την κρατήσει κοντά της να την βοηθά μιάς και είναι το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας, κλαίει, κλαίει, μα κανείς δεν την προσέχει. Ένας μπόγος με λιγοστά κουρέλια, και στο καράβι για Χίο. Το πρώτο της ζωής της ταξίδι…
Η Αρετή είναι 10 ετών, το καράβι ρίχνει άγκυρα στο λιμάνι της Χίου, ο θείος της και αδελφός του πατέρα της που την συνοδεύει για να την παραδώσει στο Ορφανοτροφείο, την τραβά από το χέρι σκληρά και άπονα. Βιάζεται να γυρίσει Πειραιά να πάει και τον αδελφούλη της στη Λαμία.
-Εκείνος το έσκασε μετά από λίγα χρόνια, έμαθε τέχνη, βρήκε δουλειά, παντρεύτηκε στη Λαμία και δεν ήρθε ποτέ πια στον Πειραιά…
Εσείς κ. Αρετή;
-Εγώ τι; Έκλαιγα για λίγες μέρες… Μετά και σιγά-σιγά άρχισα να συνηθίζω, να μου αρέσει… Ένα παλάτι σαν το παραμύθι που είχα διαβάσει στο σπίτι συμμαθήτριας μου στη Νίκαια ήταν το Ορφανοτροφείο. Τι καλές οι δασκάλες που μας διάβαζαν, τι φροντίδα, ένοιωθα άνθρωπος, ένοιωσα το χάδι, την καλοσύνη, δεν ήμουνα πια βάρος λες κι έφταιγα που γεννήθηκα, ήμουνα η Αρετή που έπρεπε να τρώω καλά, να με ντύνουν ωραία, να μου μάθουν γράμματα και τέχνες κι όλα αυτά με καλοσύνη, αγάπη…
Και μάθατε κ. Αρετή;
-Πως δεν έμαθα. Και γράμματα και ράψιμο και πλέξιμο, αργαλειό, κέντημα… Τι μου θύμισες… Λες και βλέπω τον κηπουρό να φροντίζει τον κήπο… Λες και βλέπω τον Μίχαλο που ερχόταν να μας δει κι έφερνε του κόσμου τα καλούδια για όλα τα κορίτσια … Ο Λιβανός… ζει; Όταν κάναμε γιορτές τον καλούσαν, ο Λαιμός; Του πηγαίναμε εργόχειρα και μας έδινε χαρτζιλίκι. Εργόχειρα, ξέρεις, είχαμε μάθει στο εργαστήρι ραπτικής…
Κουραστήκατε και συγκινηθήκατε. Τα λέμε την άλλη βδομάδα. Να σας φέρω κάτι; Το λέω γιατί βλέπω δεν έχετε επισκεπτήριο.
-Απ’ όλα μου δίνουν εδώ, καλά να είναι οι άνθρωποι. Αλλά δε με ρώτησες αν θέλω κάτι από Χίο…
Από Χίο;
-Έφυγα μόλις τέλειωσα εκεί τις σπουδές μου στα 18, πότε να ήτανε; Γύρω στο ’60; Την Απλωταριά θυμάμαι, τα γλυκά του κουταλιού…
κ. Αρετή όχι γλυκά, έχετε ζάχαρο.
-Μπα ιδέα σου, λίγο έχω και τα Χιώτικα γλυκά κάνουν καλό. Φέρε μου εσύ, ε, δε θα φάω κι όλο το βάζο με μιάς…
………………………

Ορφανοτροφείο Χίου/νυν Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Η φίλη μας η Αρετή στα 18 της και πάλι με τη συνοδεία του θείου της-δεύτερο και τελευταίο της ζωής της ταξίδι-, επέστρεψε στον Πειραιά και στη Νίκαια, όχι όμως στο πατρικό αλλά στο σπίτι του θείου πατέρα 3 παιδιών… για πιο καλά… Σκληρή δουλειά, μίζερα πονεμένα χρόνια, εκμετάλλευση, αρρώστιες, εγκεφαλικό, αναπηρία, μοναξιά… Δεν παντρεύτηκε ποτέ… Από νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν βρέθηκε με φροντίδα καλών συνανθρώπων στο Γηροκομείο Απόρων της Κοινωνικής Μέριμνας Μοσχάτου-Κοραή 40- όπου με την άριστη περίθαλψη που της παρέχουν συνεχίζει το ταξίδι της ζωής της, ταξίδι που το εισιτήριο του δεν γράφει ημερομηνία αναχώρησης ούτε και προορισμό…
…………………….

Μ. Πέμπτη, στο δωμάτιο της Αρετής...
……………………..

Σας έφερα το καφεδάκι σας, η νοσοκόμα είναι απασχολημένη, μου είπε να σας ρωτήσω, θα φάτε σούπα για βραδινό ή προτιμάτε γάλα, να της το πω όταν κατέβω να μην ανεβεί.
-Σούπα. Κάτσε Χιώτισσα. Τι έχεις στη σακούλα;
Αυτό που μου ζητήσατε. Μου έδωσαν άδεια από την Διεύθυνση, λόγω του Πάσχα, να φάτε ένα κομμάτι.
-Τι σου ζήτησα; Που να θυμάμαι… Ώρες-ώρες τίποτα δεν θυμάμαι…
Ορίστε, το γλυκό της Χίου.
-Στην Απλωταριά το αγόρασες;
κ. Αρετή στην Αθήνα είμαστε. Που είσαστε τώρα, θυμάστε; Στο γηροκομείο. Πως θα το αγόραζα από την Απλωταριά; Στο σούπερ μάρκετ πήγα. Το αγαπημένο σας νεραντζάκι Χίου. Ένα κομμάτι μόνο με τον καφέ σας εντάξει; Το βάζο θα το πάω στην τραπεζαρία στο ψυγείο και σιγά-σιγά κι αν το ζάχαρό σας είναι χαμηλό θα σας δίνουν…
-Μα δε γράφει Κοράκης… Λάθος λες, δεν είναι Χίου… Εγώ από εκείνα έτρωγα… Άνοιξε το τώρα και άντε στην Απλωταριά να μου πάρεις βάζο με φιστίκι Αιγίνης του Κοράκη που τόσο μου άρεσε…
Να πω και χαιρετίσματα σε κανένα Χιώτη;
-Όχι. Μόνο πέρνα και χαιρέτα μου τον Κανάρη, στον κήπο… Α! Χίος… Κοίτα, αν σηκωθώ απ το κρεβάτι, θα με πάρεις να πάμε μαζί;
Η Αρετή Σ. είναι μια από τους φιλοξενούμενους της Κ. Μ. Μοσχάτου και βρίσκεται στο Σωματείο περίπου ένα χρόνο. Της ευχόμαστε ανάρρωση, καλά και ευτυχισμένα με υγεία και αγάπη γεράματα.
Το άρθρο γράφηκε κατόπιν αδείας της διευθύντριας του Σωματείου κ. Νάντιας Κατσούγκρη.

Τασσώ Γαΐλα
Αρθρογράφος-Ερευνήτρια

(Από την εφημερίδα Χιώτικη Διαφάνεια)


Share this article :

0 σχόλια:

Speak up your mind

Tell us what you're thinking... !

ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ

twitter facebook google plus YOUTUBE rss feed email

E-MAIL mymosxato@gmail.com

Το "MY MOSXATO" είμαστε όλoι εμείς. Στείλτε μας το άρθρο σας, την είδησή σας, το δελτίο τύπου, την καταγγελία σας, την φωτογραφία σας, το video σας στο "e-mail" μας και θα δημοσιευθεί άμεσα. Με την βοήθειά σας γινόμαστε καλύτεροι! "ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΤΕ e-mail"

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ





Χαμένος Θησαυρός-Κοινωνική Μέριμνα

Θερμιδομετρητής:

 


Αυτή ή εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα
Support : Δημιουργία και Συντήρηση Ιστοσελίδας |COSMOS NEWS Copyright © 2011-2016. Το Μοσχάτο Μου-ΝΕΑ ΠΟΛΗ ΜΟΣΧΑΤΟ ΤΑΥΡΟΣ - All Rights Reserved
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...